حقوق نفت و گاز

اروپا طی چهار سال گذشته یکی از بزرگ‌ترین بازآرایی‌های بازار انرژی جهان را تجربه کرده است. جنگ روسیه و اوکراین، خط لوله را از نماد امنیت انرژی به نماد ریسک ژئوپلیتیک تبدیل کرد و LNG را در مرکز راهبرد جدید اروپا قرار داد؛ اما اکنون یک پارادوکس مهم در حال شکل‌گیری است: قاره‌ای که می‌خواست از وابستگی به یک تأمین‌کننده رها شود، به‌تدریج در حال وابسته‌شدن به یک تأمین‌کننده بزرگ دیگر است.

وزارت نفت دیگر صرفاً به مدیری نیاز ندارد که بتواند بشکه بیشتری صادر کند. معیار موفقیت باید از حجم صادرات (Export Volume) به میزان واقعی درآمدی (Revenue Realization) که در اختیار اقتصاد کشور قرار می‌گیرد، تغییر کند.

مسئله اصلی این نیست که چین نفت بیشتری می‌خرد؛ مسئله این است که نفت را از منابع متفاوتی می‌خرد. واردات نفت چین همچنان پایین‌تر از گذشته است، اما بخشی از نفت ارزان و تحریمی ایران جای خود را به نفتی داده است که در بازارهای رسمی‌تر و شفاف‌تر خریداری می‌شود. همین تغییر مبدأ می‌تواند اثر بسیار بزرگ‌تری بر قیمت‌های جهانی داشته باشد، بدون آنکه حجم واقعی واردات چین افزایش‌یافته باشد.

در سال ۲۰۰۸ نفت گران بود و سوخت گران شد؛ در سال ۲۰۲۶ نفت ارزان‌تر است، اما سوخت حتی گران‌تر شده است. این تفاوت، صرفاً یک نوسان قیمتی نیست. نشانه‌ای از تغییر محل گلوگاه در زنجیره جهانی انرژی است.

نرخ اجاره یک نفت‌کش غول‌پیکر VLCC (Very Large Crude Carrier) در مسیر خلیج‌فارس به آسیا؛ که یکی از مسیرهای معیار بازار است، طی چند ماه ۱۲ برابر شده و به حدود 1/ 1 میلیون دلار در روز رسیده است. این ارقام را نباید صرفاً یک رونق موقت در صنعت کشتیرانی تلقی کرد. آن‌ها نشانه یک تغییر مهم در اقتصاد انرژی‌اند: هزینه جریان نفت خود به یک متغیر قیمت‌ساز تبدیل‌شده است.

ارزش کل پرتفوی نفت و گاز ترامپ در سال جاری می‌تواند تا 5/ 15 میلیون دلار افزایش‌یافته باشد؛ به‌گونه‌ای که ارزش این دارایی‌ها از حداکثر حدود 6/ 45 میلیون دلار در پایان سال ۲۰۲۵ به حدود 1/ 61 میلیون دلار در اواسط اوت رسیده است. در نگاه نخست، این فقط داستان یک سرمایه‌گذار خوش‌شانس است که سهام شرکت‌های انرژی‌اش در سالی پرتنش رشد کرده‌اند؛ اما یک تفاوت اساسی وجود دارد: این سرمایه‌گذار، رئیس‌جمهور آمریکاست.

آنچه در حال وقوع است، می‌تواند یک چرخش ژئوانرژیک (Geoenergy Shift) باشد: بحران ژئوپلیتیک، سود شرکت‌های نفتی را افزایش داده؛ سود، ترازنامه‌ها را ترمیم کرده؛ ترازنامه‌های قوی‌تر، ظرفیت سرمایه‌گذاری ایجاد کرده‌اند؛ و این ظرفیت اکنون می‌تواند به اکتشاف، خرید دارایی و ادغام شرکت‌ها تبدیل شود. به‌بیان‌دیگر، جنگ ممکن است همان چیزی را به صنعت نفت بدهد که سال‌ها از آن محروم بود: پول، انگیزه و ضرورت سرمایه‌گذاری هم‌زمان.

سال‌های ۲۰۲۶ و ۲۰۲۷ یک «دوران گم‌شده» (Lost Period) برای رشد تقاضای نفت خواهند بود. این تعبیر را نباید صرفاً یک اصطلاح آماری تلقی کرد. «دوران گم‌شده» می‌تواند نشانه ورود بازار نفت به مرحله‌ای باشد که در آن قدرت اختلال (Power of Disruption) به‌اندازه قدرت تولید اهمیت پیدا می‌کند.

امنیت انرژی فقط داشتن انرژی نیست؛ داشتن مسیر مطمئن برای رساندن انرژی به اقتصاد است. ذخایر اضطراری توانستند برای مدتی زمان بخرند؛ اما زمان خریدن با حل بحران تفاوت دارد. اکنون‌که این ذخایر به‌تدریج نقش حمایتی خود را از دست می‌دهند، جهان با واقعیت سخت‌تری روبه‌رو می‌شود: بازار نفت باید دوباره بر پایه نفت واقعی، مسیرهای واقعی و امنیت واقعی تجارت جهانی تعادل پیدا کند.

. ممکن است نقشه تجارت جهانی پر از خطوط لوله، بنادر، کانال‌ها و کریدورهای جدید باشد، اما اگر این مسیرها درنهایت به چند گلوگاه محدود وابسته باشند، تنوع روی نقشه لزوماً به معنای تنوع درواقعیت نیست. این همان چیزی است که می‌توان آن را «توهم تنوع مسیرهای انرژی» (Illusion of Energy Route Diversification) نامید. بحران امروز بیش از آنکه بحران کمبود نفت باشد، بحران دسترسی به نفت (Access to Oil) است؛ نفت وجود دارد، اما مسیر امن و اقتصادی برای رساندن آن به مصرف‌کننده در حال کمیاب شدن است.

در اوج جنگ و بسته شدن تنگه هرمز، زمانی که بازار جهانی نفت با خطر کمبود عرضه روبه‌رو شده بود، آمریکا با صدور معافیت‌های موقت، راه تسویه بخشی از معاملات نفتی ایران را باز کرد؛ اقدامی که به گفته کارشناسان از نظر حقوقی می‌تواند دوباره تکرار شود، اما تحقق آن بیش از هر چیز به اراده سیاسی واشنگتن گره خورده است. اکنون این پرسش مطرح است که آیا «نسخه روسی» معافیت‌های نفتی می‌تواند بار دیگر به کمک صادرات نفت ایران بیاید یا این اتفاق تنها یک استثنای کوتاه‌مدت در میانه بحران انرژی بوده است؟

درحالی‌که بسیاری از تحلیلگران انتظار داشتند بسته شدن تنگه هرمز جهان را وارد یک شوک نفتی مشابه دهه ۱۹۷۰ کند، بازار نفت برخلاف پیش‌بینی‌ها فرونپاشید. در پس این معما، نامی بیش از همه دیده می‌شود: چین. همان کشوری که ظاهراً توانست از طریق کاهش تقاضا، بازار جهانی نفت را از یک بحران تمام‌عیار نجات دهد، در عرصه سیاسی و امنیتی نتوانست یا نخواست از نفوذ اقتصادی خود برای تغییر رفتار ایران استفاده کند. این دو واقعیت، یکی از مهم‌ترین پارادوکس‌های ژئواکونومیک قرن بیست‌ویکم را آشکار کرده‌اند.